Las de afgelopen dagen in Essential Essays: Culture, Politics, and the Art of Poetry (2018) van Adrienne Rich (1929-2012). Soms was ik onder de indruk maar vaker niet. Ik dicht poëzie minder sociaal-maatschappelijke veranderkracht toe dan Rich. Daar zit hem de kneep.

Als gedichten een sterk vermogen tot verandering zouden hebben, waarom worden ze dan niet vaker ingezet? Waarom komen boeren met tractoren en niet met een bundel poëzie? Wat niet wil zeggen dat ik de stelling betwist dat de dichtkunst een zekere capaciteit bezit om ons begrip van de dingen op te rekken, integendeel.

Als Rich het heeft over dichters die schrijven ‘tegen de stilte van hun tijd en locatie in’, dan begrijp ik wat ze bedoelt: barden die onder woorden brengen wat anderen voelen maar niet kunnen of mogen zeggen; een gedicht als een protestsong.

Ik geloof niet dat verzen als breekijzer kunnen fungeren tot daadwerkelijke omvorming van bestaande condities. Ze vertolken verlangens, zijn wilsuitingen, en dragen zo bij tot het krijgen van het gehoor van machtsdragers, overheidsinstituten of wie of wat dan ook. Niet meer, maar ook niet minder.

Auteur: Ton van ’t Hof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.